Glenn, Manon en Kids
Laatste artikelen

De tijd gaat toch best snel, dacht dat ik net nog een blog geschreven had is dat al weer ruim een week geleden!

Ik zing nu al weer ruim een jaar bij een koor. Nu zullen de meesten vast zeggen, wat Manon bij een koor, ja ik bij een koor ;-) Mijn vriendin Nathalie zong al bij dit koor en ze dacht dat ik het ook wel leuk zou vinden. Nou daar had ze gelijk in, want het is heel leuk om te doen. Nu hebben ze in Eschelbronn ook een koor, maar de liedjes die ze daar zingen spreken me niet echt aan en dit koor zingt veelal Engelse liedjes en vaak ook nog met choreo, wat ik natuurlijk helemaal leuk vind ( heb tenslotte jaren in NL aan jazzballet gedaan). Een keer in het jaar is er het Sängerball. Dit jaar was het de eerste keer dat ik daar bij was en ik had natuurlijk al wel het een en ander gehoord, maar wist niet hoe het is het echt zou zijn. Het was in de stadthalle van Hockenheim, daar hebben we een toneel met ruime zaal. In de zaal stonden lange tafels, want ja we zijn in Duitsland en dan moet er ook gegeten worden. Het programma begon met het koor. We zongen drie liedjes zonder choreo (One, Colors of the wind en Someday), daarna werden de mensen geëerd die al 10, 20, 50, 60 en zelfs 70 jaar bij de vereniging waren. Het kleinere koor zong nog twee liedjes en tot slot het grote koor weer met Pinball Wizard, met choreo. Het zingen ging goed en het applaus was groot. Het koor was klaar en we konden nu genieten van de rest van het programma. Gelijk wat te eten besteld want ondertussen had ik wel behoorlijk trek gekregen.

Na de pauze werk er een eigen geschreven musical opgevoerd door een aantal leden van het koor. Zo merk je dat we over een aantal hele goede zangers en zangeressen beschikken. Het stuk is natuurlijk in het Duits, of misschien kan ik beter zeggen in het dialect! Zelfs na zes jaar in Duitsland kan ik nog niet alles volgen, mede omdat het snel gaat. Het stuk was erg grappig, met o.a. drie jonge jongens die een popgroep hadden opgericht en covers van o.a. Backstreetboys Boys en spice Girls. Ook werd de Tralie Tango gedaan uit de musical Chicago, zo goed gespeeld en gezongen! Pas tegen 11 uur was het stuk afgelopen en toen moest de tombola (geen feest zonder tombola) nog komen. Ik had het om half 12 wel gezien, vooral ook omdat ik om vier uur al van huis weg was, nog een half uur moest rijden, en er een babysitter thuis zat. Het was in ieder geval een geslaagde avond!

 

Ja er zat een babysitter bij de kinderen. Voor de eerste keer al vanaf laat in de middag. Wat dus betekende dat de ze met de kinderen moest eten (pizza) en ze gewoon wat langer wakker had. Gelukkig alles gewoon goed gegaan, de kinderen zijn bij haar altijd voorbeeldig en ze vinden het ook heel erg leuk als ze komt!
Glenn was die ochtend vroeg namelijk weer naar het buitenland vertrokken. Om 3:50 werd hij al opgehaald om naar Frankfurt Airport gebracht te worden. Om 7:00 vloog hij naar Amsterdam om vanaf daar naar Mexico City te vliegen. Toen ik gisteravond in bed lag kreeg ik een sms dat hij daar goed was aangekomen, doodop was en probeerde wakker te blijven omdat hij nog naar Cancun zou vliegen. Slapen had hij niet gedaan, dus hij was al zeker 20 uur wakker, en dan moeste hij nog 2 uur vliegen. Vanochtend werd ik wakker van weer een sms (28 uur nadat hij van huis weg was gegaan) en hij was eindelijk aangekomen in het hotel. Zijn vlucht naar Cancun was gecanceld, maar gelukkig was er nog een volgende vlucht. Na een nacht slaap is hij vandaag vertrokken naar het eiland Cozumel waar de conferentie gehouden wordt. Ik snap af en toe niet helemaal waarom ze conferenties niet gewoon op een makkelijk te bereiken locatie houden! 9 nachten blijft hij weg dit keer, is te overzien. 


Reacties

31 maart 2014

Vandaag is de dag. De dag waar we sinds 4 juli 2011 wisten dat die komen zou. Vandaag zal mijn moeder sterven...

Gisteren waren we nog met de hele familie in Blijdorp, het was een gezellige dag, we hebben vooral gelachen, misschien ook omdat we niet aan vandaag wilde denken. Eenmaal weer terug van Blijdorp ben ik samen met Sashja Chinees gaan halen, met mama's bankpas want mama trakteerde. Ze zou zelf geen hap van het eten nemen, want eten kon ze al een tijdje niet meer, alles ging via een sonde in de buik. We wilde niet dat gisteren op zou houden, we wilde niet dat vandaag zou komen.

Maar de dag is gekomen, de dag die onvermijdelijk was. Ik heb echt geen idee meer wat we die dag gedaan hebben. Voor alles was een laatste keer, laatste keer opstaan, laatste keer douchen, laatste keer aankleden... En toen was daar het afscheid. De kinderen gingen, samen met Glenn, naar Ron en hun neefjes en nichtje. Ze hebben oma nog een dikke knuffel gegeven, zonder te weten dat dit de laatste keer zou zijn. Sashja kwam zodat we ineens weer eventjes met z'n vieren waren.

Cisca, een lieve dame die mijn ouders al die tijd bijgestaan heeft kwam ook. En toen was de tijd toch echt daar, de dokter was ook gearriveerd.

Alles was zo dubbel, je wilt dit niet en toch is het goed zo. We waren er bij toen mijn moeder haar laatste adem uitblies. Ze had een grote glimlach op haar gezicht. Mijn lieve moeder, en lieve oma van zes kleinkinderen was er niet meer.

Ik geloof dat we die avond niet eens gehuild hebben. Ik denk dat we in zekere zin opgelucht waren hoe het allemaal gegaan was. En daarbij hadden we de afgelopen maanden al genoeg gehuild. Nu zaten we vooral in een soort roes, het was goed zo.

De dagen die nog komen gaan zullen fijn zijn. Mama ligt boven op de vide opgebaard in haar kist. We zijn verbaasd en zo blij met de bloemenzee die boven ontstaat. De kinderen zullen elke dag even bij oma kijken en zullen overal bij betrokken worden. Op 5 april zullen we allemaal de kist dicht draaien en dragen de kinderen alle bloemen in de auto. De uitvaart zal mooi zijn met mooie en lieve speeches, gedans van de kleinkinderen, bloemblaadjes die we strooien en de nodige tranen. We zullen alle bloemen naar het uitstrooiveldje brengen waar mijn lieve mama straks ook uitgestrooid wordt, op dezelfde plek waar het as oma ook ligt.

We hebben afscheid genomen van mijn moeder, maar ze is nog altijd bij ons. Niet elke dag, maar heel regelmatig denk ik aan mijn moeder. De ene keer wordt ik er boos om, dat deze stomme ziekte mij mijn moeder heeft afgepakt, de andere keer ben ik vooral verdrietig. De kinderen vragen regelmatig naar oma, ze willen dan de ring zien waar oma voor een ieniemienie gedeelte in zit. Het leven gaat door en dat doen we ook. Maar het blijft ***! En op een dag als dit, twee jaar later hoop ik nog steeds dat als ik het nummer van mijn ouders bel dat mijn moeder dan opneemt...

Reacties

Het is al weer een hele tijd geleden dat ik aan het bloggen was. En eigenlijk ben ik bij toeval weer op deze site gekomen en dacht ik, tja waarom niet gewoon weer beginnen! Heb bijna de hele tijd dat we in de VS woonden een blog bijgehouden en eigenlijk is het wel een goede manier om vrienden op de hoogste te houden met wat wij allemaal doen in het buitenland. Nu met facebook is het misschien niet meer zo nodig, maar het is ook handig om te gebruiken als dagboek en om later nog eens wat terug te lezen.

Hoe gaat het tegenwoordig met ons? Om maar te beginnen met de kinderen. Tycho is ondertussen alweer 8 jaar, hij zit in de derde klas van de lagere school (groep 5) en daar doet hij het hartstikke goed. Het liefst heeft hij rekenen, maar ook andere vakken als Duits en MNK (Mensch, Natur und Kultur) doet hij goed. Naast school zit hij op turnen en op leichtatletiek. Elke vrijdagmiddag gaat hij naar de Nederlandse school, waar hij momenteel in groep 4 zit. Hij vindt het niet altijd even leuk om er heen te gaan, maar later zal hij ons vast dankbaar zijn.

Mirte is afgelopen december 7 jaar geworden. Ze zit in de eerste klas (groep 3) een heeft het heel erg naar haar zin op school. Ook Mirte is meer van het rekenen, maar dit komt ook omdat ze lezen nog erg moeilijk vindt. Mirte is de creatieveling, vooral tekenen doet ze heel erg graag. Ze zit, net als Tycho, ook op turnen en leichatletiek.

Dan de jongste van het stel, Meike. Meike is ondertussen alweer 4 en echt geen baby meer! Ze gaat heel graag naar kindergarten om met haar vriendjes en vriendinnetjes te spelen. Meike is vergeleken met Tycho en Mirte ons ukkepukkie, klein van stuk en een lichtgewicht. Ze gaat heel erg naar turnen en vindt het jammer dat ze daar maar een keer in de week heen kan.

Dan hebben we natuurlijk nog onze twee katten, Patchy en Sally. Ze zijn ondertussen alweer 15 jaar en dus niet meer de jongste en zeker niet meer zo actief! Het liefst liggen ze de hele dag op de warme verwarming te slapen.

Met Glenn gaat het allemaal ook goed. Na vijf jaar hard werken en een groep opbouwen, heeft hij nu een vaste aanstelling gekregen bij het Max Planck Instituut. Niet dat dit betekend dat het minder druk is, maar het is wel fijn om die vastigheid te hebben.

Met mij gaat het ook goed. Heb mijn draai hier ondertussen wel gevonden. Ik heb een groepje vriendinnen hier in Eschelbronn en ik zing sinds een jaar bij een koor in Hockenheim.

Dat is een beetje waar we op dit moment staan. Ik zal niet elke dag een blogje schrijven, maar wil wel proberen om dit een keer in de week te doen en vooral regelmatig weer te schrijven. Ik hoop dat jullie het ook leuk vinden om weer meer te lezen!

Reacties (2)
Woensdag 26 oktober Vandaag precies 40 weken zwanger! Omdat ik zwangerschapssuiker heb, wat gelukkig onder controle is gebleven met een dieet van niet te veel koolhydraten, moet ik me melden in het ziekenhuis. De artsen willen me niet over de 40 weken laten gaan en eigenlijk vind ik dat niet zo erg, want in tegenstelling tot de andere twee zwangerschappen is deze de laatste weken wel zwaarder.
 
Glenn belt eerst het ziekenhuis op om te vragen of het uitkomt dat we komen, het heeft natuurlijk geen zin om te gaan als ze het net heel erg druk hebben. Maar het is rustig dus we kunnen komen, maar het liefst niet te laat, want als ze in gaan leiden beginnen ze daar liever in de ochtend mee.
 
Om 10 uur waren we in het ziekenhuis. We hebben uitgelegd waarom we er waren en de brief gegeven van de gyn waarin stond dat ze me niet over de 40 weken wilde laten lopen. Hier in Duitsland ben je over het algemeen onder controle bij een gynaecoloog, maar die doet niet de bevalling. De bevalling wordt gedaan door een Hebamme (verloskundige), meestal heb je deze nog nooit ontmoet. Maar goed, er werd besloten dat ze ging kijken of er al enige werking was en aan de hand daarvan de methode van inleiding besloten. Ik zou dus ingeleid worden die dag! Het bleek dat er al een kleine 2 cm ontsluiting was en de baarmoedermond was bijna verweekt, dus er was al het een en ander aan de gang, wat ik zelf ook wel dacht want de laatste weken al aardig wat harde buiken gehad. De methode van inleiding was anders dan ik gewend was van de VS. Ik moest elke 4 uur een pil slikken die weeën op zouden wekken. De eerste pil kreeg ik om 11 uur en toen werd ik gelijk voor 1 uur aan de ctg gelegd om te kijken hoe het met de weeënactiviteit zat en om de hartslag van de baby in de gaten te houden. Weeen kwamen nog niet en de hartslag was prima. Om 12 uur mocht ik dan ook van de ctg af en werd ik van de verloskamers, waar ik zat, naar een ziekenhuiskamer gebracht. We konden onze spullen daar kwijt en mochten doen wat we wilden tot half 3, wanneer we weer terug bij de verloskamers moesten zijn. Er werd net eten rondgebracht en omdat er over was kregen we allebei een blad met eten. Na de lunch besloten we een klein stukje te gaan lopen, ze zeggen immers dat lopen goed is voor de ontsluiting! Daarna ben ik even gaan liggen, had niet zo goed geslapen die nacht van de zenuwen dus even mijn ogen dicht.
 
Om half 3 wilde we net naar de verloskamers terug gaan toen we werden gehaald door een assistent gynaecoloog. Ik moest namelijk nog een echo krijgen om te kijken hoe het kind lag en hoe zwaar het ongeveer zou zijn. Dit was nog niet gebeurd omdat het die ochtend erg druk was bij het echoapparaat, maar nu was die vrij dus konden we snel naar binnen voordat die kamer weer bezet was. Op de echo was te zien dat de kleine netjes met het koppetje naar beneden lag. Het was echter heel erg bewegelijk dus een beetje moeilijk op te meten. Ze verwachtte dat het kind net iets onder de 3 kilo zou zijn, een kleintje dus ondanks mijn zwangerschapssuiker. Na de echo gelijk door naar de verloskamers en aan de ctg. De kleine was erg dwars want we hebben er wel een half uur over gedaan om de hartslag goed in beeld te krijgen, zo erg was hij aan het bewegen. Om half vier hadden we dan eindelijk het hartje goed in beeld en kreeg ik de tweede pil om in te nemen. Op de ctg was te zien dat er steeds meer weeën kwamen, die waren nog niet pijnlijk, maar ik voelde ze wel degelijk als harde buiken. Na een uur mocht ik weer weg van de ctg en terug naar mijn kamer, om half 8 terug komen voor de derde pil.
 
Ik ben weer op bed gaan liggen terwijl Glenn nog een klein rondje ging lopen en mijn ouders ging bellen om te zeggen dat er wel wat meer activiteit was maar niet noemenswaardig. Zo rond kwart voor 6 verloor ik de welbekende slijmprop en vanaf dat moment werden de harde buiken pijnlijke weeën. Glenn was net weer terug gekomen en omdat de weeën heel snel achter elkaar kwamen zijn we gelijk naar de verloskamers gegaan. We moesten even bij de dichte deur wachten, want de hebamme was even weg, maar gelukkig kwam ze snel en konden we naar de verloskamer toe. Om 6:05 moesten de ween toch echt weggepuft worden. Om 6:15 bleek ik 4 cm ontsluiting te hebben en midden in een weeënstorm te zitten. Ik vroeg om de ruggenprik, want als dit nog twee uur door zou gaan, dat zou ik echt niet trekken (de bevalling van Tycho staat me nog heel helder voor de geest!) Ik kreeg een infuus in mijn hand en omdat tijdens die vele weeën de hartslag van de kleine daalde kreeg ik een middel toegediend die de weeënstorm zou afzwakken en ook een middel tegen de pijn. Een half uur later om 6:45 waren de weeën nog steeds erg heftig, maar had ik iets meer pauze tussen de weeën door. Ik vroeg weer om de ruggenprik, maar voordat ik die kreeg werd er eerst gekeken naar de vorderingen. Ik bleek al 8 cm te hebben, dus 4 cm erbij in een half uur! Een ruggenprik was geen optie meer omdat het allemaal zo snel ging. Dat zag ik natuurlijk ook in, dus helaas pindakaas. Toen ging het allemaal heel snel. Ik kreeg al snel persdrang, maar het mocht nog niet, want nog maar 9 cm. Toen ik er eindelijk wel aan toe moest geven was een perwee genoeg om het hoofdje geboren te laten worden, nog een wee later en de baby was geboren! Om 19:08 was ze er dan, onze dochter, Meike Joyce!
 
Meike werd in een handdoek gewikkeld en aan mij gegeven. Heerlijk, een dochter in mijn armen en de pijn helemaal verdwenen, genieten dus! We werden al vrij snel alleen gelaten, konden we genieten met ons drietjes. De Hebamme kwam alleen terug omdat de nageboorte nog moest komen, gelukkig geen problemen dit keer en alles zag er ook goed uit.
 
We hebben een kleine twee uur heerlijk van elkaar genoten. Meike nog helemaal ‘vies’ en met een groot stuk navelstreng. Voor het eerst aan de borst gelegd en zo heerlijk vredig gelegen. Na een uurtje hebben we de ouders gebeld dat ze weer opa en oma zijn geworden. Voor mijn ouders staat de stand nu op 6, 3 jongens en 3 meiden. Voor Glenn zijn ouders is Meike het negende kleinkind, aan die kant zijn er nu 6 meiden en 3 jongens. Helaas is bellen naar Nederland met een pre-paid mobiel wel erg duur, dus konden we de zussen niet zelf bellen om ze het goede nieuws te vertellen, dat mochten de opa’s en oma’s nu doen. Kon gelukkig nog wel een sms sturen om mijn hyves-dinnetjes op de hoogte te brengen.
 
Pas om 9 uur werd Meike van me weggenomen om haar te wegen, meten en te controleren. Ze weegt 3330 gram, hoofdomtrek van 34 cm en lengte 50 cm. Later zag ik dat ze voor de apgar-score drie maal een 10 heeft gehaald, alles helemaal tip top in orde dus. Ook ik werd nagekeken en bleek er helemaal zonder kleerscheuren vanaf te zijn gekomen, had ik niet verwacht omdat het zo snel ging. We hadden het avondeten gemist, maar kregen die nu alsnog. Duits brood is best droog, maar nu smaakte het prima! We moesten nog even wachten voordat we naar de kamer werden gebracht, pas tegen 11 uur konden we naar de afdeling. Helaas was het aardig druk en waren er geen familiekamers meer beschikbaar. Glenn moest dus naar huis voor de nacht en mocht ‘s ochtends om 8 uur weer terug komen. We gingen eerst langs het moeder-kind station waar verschoningstafels stonden en lekkere stoelen om je kind te voeden. We werden opgevangen door een zuster en die legde het een en ander uit. Ook werd Meike aangekleed (ziekenhuiskleertjes) en kreeg ze vitamine K toegediend. Meike werd in een wiegje gelegd en we werden naar mijn kamer gereden. Mijn kamergenoot lag al te slapen, dus heel stil zei Glenn ons gedag en zijn we gaan slapen.
 
Ik ben nog drie nachten in het ziekenhuis gebleven. In principe mag je hier na 4 uur weer naar huis, maar je mag ook 5 nachten blijven als je wilt. Ik wilde wel even blijven, vooral ook om de borstvoeding goed te laten begeleiden. Het ziekenhuis is erg pro-borstvoeding en ik moet zeggen dat ik heel goed begeleid ben. Zaterdag 29 oktober mochten we naar huis. Ik was de dag ervoor al onderzocht door een gyn en mocht gaan. Meike moest nog een hielprik ondergaan en daarna mochten we lekker naar huis. Meike was 280 gram afgevallen tot 3050 gram, dus het advies was om haar wel elke 3-4 uur aan te leggen en verder op verzoek. Zondag merkte ik dat de melk gekomen was, wat goed was want zo kan Meike groeien natuurlijk.
 
Vandaag, dinsdag 1 november, is de Hebamme langs gekomen ter controle. Je hebt in Duitsland geen kraamhulp, maar de Hebamme die je kind gehaald heeft die komt maximaal nog 10 keer langs om te kijken of alles goed gaat. Ik werd onderzocht en ook Meike werd nagekeken. Het belangrijkste en vooral ook spannend moment voor mij was dat ze haar ook ging wegen. De weegschaal ga 3260 gram aan, met aftrek van luier, romper en doek is dat toch een toename van 200 gram!! Ben heel blij dat Meike aankomt, want Mirte gaf ik ook borstvoeding en die kwam niet aan. Het zou leuk wezen als ik in ieder geval een kind wel een tijd zelf kan voeden. Morgen moeten we naar de kinderarts voor de U2 (untersuchung 2) deze moet gebeuren tussen de 3e en 10e dag en is een controle zoals ze in NL ook bij het consultatiebureau doen.
 
Alles gaat hier dus prima na de komst van onze derde wonder. Tycho en Mirte zijn ook helemaal blij met hun zusje. Mirte wil de hele tijd kusjes geven en knuffelen. En ook Tycho vind Meike heel lief en wil de hele tijd knuffelen. Het enige probleempje wat we nu hebben is dat Tycho ineens weer in zijn broek plast, dus daar moeten we weer even bovenop zitten en natuurlijk zorgen dat Tycho en Mirte ook hun portie aandacht krijgen! Meike is een heel rustig meisje, slaapt veel en huilt alleen als ze een schone luier krijgt of als ze honger heeft. Wij zijn in ieder geval erg blij met ons nieuwgevormde gezin met een lieve zoon en twee prachtige dochters!  
Lees meer...
Ik had beloofd om wat meer te schrijven, maar jeetje dat is lastig!! Overdag kan ik wel eens achter de computer zitten, maar dan komt er gelijk een kind bij me zitten, dus echt rustig een stukje schrijven zit er niet in. En als de kinderen eenmaal in bed liggen zo tegen 8 uur, dan ben ik meestal aardig op! Maar we proberen het toch om iets meer te gaan schrijven.
 
Afgelopen woensdag moest ik weer naar de gynaecoloog voor controle. Tijdens de zwangerschap van zowel Tycho als Mirte was ik zo goed als zorgeloos, het kwam niet bij me op dat er iets fout kon gaan. Nu ben ik elke keer als er een controle aankomt ben ik zenuwachtig! Ik hoop dat zodra ik bubbels en daarna schopjes voel dat die ongerustheid weg gaat, want leuk vind ik dat niet. Maar goed, Glenn gaat met me mee naar de afspraken, vooral ook zodat hij Mirte bezig kan houden. Voordat de dokter me ziet ga ik eerst naar de assistente. Die kijkt of de urine goed is, meet mijn bloeddruk, gewicht en om de 8 weken het ijzergehalte in mijn bloed doormiddel van een vingerprikje. Ik ben het inmiddels wel gewend dat mijn bloeddruk torenhoog is bij de dokter, zo ook dit keer 150/100. Ik had al verteld dat mijn bloeddruk thuis nooit zo hoog is en ik had een lijstje meegenomen met waardes van de afgelopen weken. Ze keurde de waardes die ik thuis had ook goed, en zolang mijn onderdruk niet boven de 90 of de bovendruk niet boven de 150 komt hoef ik niet aan de bel te trekken.
 
De dokter onderzocht mijn buik en mijn baarmoeder ligt nu tot net onder mijn navel. Ze concludeerde dat de baarmoeder goed groeit en dus het kind ook. Blijkbaar hoort het luisteren naar het hartje niet bij het onderzoek, we hebben helaas niet naar het hartje geluisterd en ik was natuurlijk ook niet assertief genoeg om er naar te vragen! Nou ja, ik voel ook wel dat ik groei, dus het zal we goed zitten toch!?
Over 4 weken moet ik weer terugkomen en dan krijgen we weer een echo. Ik ben dan precies 20 weken en in NL en de VS zou je dan ook een echo krijgen waarbij er naar alle organen wordt gekeken en of alles er goed uit ziet. Hier is zo'n echo niet standaard. De echo die ik bij de gyn krijg is niet een uitgebreide echo, maar om te kijken hoe groot het kindje is, zij kan zulke echo's ook niet beoordelen. Wij willen wel graag dat er uitgebreid naar gekeken wordt, want mocht er iets niet in orde zijn dan kan je je er toch op voorbereiden. We moeten hiervoor naar Heidelberg en waarschijnlijk wordt het een echo zonder medische indicatie en zullen we hem zelf moeten betalen. Precies in die week heeft Tycho een week vrij, dus kan hij ook mee om naar de baby in mama's buik te kijken!
 
Komende week meer, nu zo lekker mijn bed in!
Lees meer...
Zo dat is wel weer een hele tijd geleden dat ik een stukje heb geschreven!! Ik heb er simpelweg heel weinig tijd voor tegenwoordig, of wat je ook kan zeggen, ik neem er de tijd niet voor!!
 
De afgelopen maanden is er vooral psychisch heel wat gebeurt. Begin september vorig jaar kregen we te maken met ene miskraam. Ik had daar nog een blog over geschreven. Een hele vervelende ervaring met curettage, iets wat je niet graag nog ene keer meemaakt. En toch gebeurde het nog een keer! Begin december stond vast dat het voor de tweede keer niet goed zat. Weer een curettage volgde, weer een illusie armer. Hoe raar kan het gaan. Bij Tycho kwamen we er pas met 10 weken achter dat we zwanger waren, na een jaar zonder enige menstruatie, hup zwanger. Mirte kwam gelijk de eerste maand dat we er weer voor gingen, ook zonder problemen. Nu wisten we dat het zwanger raken op zich geen probleem was, want beide keren was het of de 1e of de 2e maand gelijk raar, maar ja dat ook alles goed zou zijn, was ineens niet meer zo vanzelfsprekend. En natuurlijk weet je dat ook wel, maar je verwacht het op een of andere manier niet.
Na de tweede miskraam besloten we er even een midweekje tussenuit te gaan. Omdat mijn zus 20 januari bevallen was van een dochter en we dat kleine meisje natuurlijk ook graag wilden zien, gingen we in februari naar NL. Eerst een weekend in Maassluis bij  mijn ouders en dus op kraambezoek, daarna lekker een midweekje Landal, veel zwemmen en spelen in het speelparadijs en daarna een weekendje bij mijn schoonouders. Even er helemaal uit!
Toen we terugkwamen was ik al een paar dagen overtijd, tijd voor een test dus. en ja hoor, zwanger! Natuurlijk heel blij, maar ook bang, zou het dit keer goed gaan of moeten we voor de derde keer...., nou ja angst dus! Toen ik voor mijn berekeningen 6 weken zwanger was zijn we naar de gynaecoloog gegaan. Hier in Duitsland ga je voor zover wij begrijpen eerst naar een gynaecoloog en later naar een Hebamme (verloskundige) De gynaecoloog heeft een echoapparaat in haar praktijk dus we kregen gelijk een echo. Er was niet veel te zien, helaas, ze dacht misschien iets van een dooierzak te zien, maar helemaal zeker was ze er niet van. Onzekerheid dus, zeker ook omdat ik al wat bruinig verlies had gehad en krampen! We gingen dus niet blij weg, maar hielden rekening met weer een miskraam. Twee weken later moest ik terugkomen. Doodnerveus gingen we op pad. Het was voor mij niet verbazingwekkend dat mijn bloeddruk torenhoog was, dat krijg je als je nerveus bent! We gingen gelijk de echo maken, en wat we niet verwacht hadden was toch werkelijk zo, er was een hartje!!! Je zag het niet goed kloppen, maar ze liet het horen en het was er toch echt!! Ik kan niet zeggen hoe opgelucht we toen waren!! het is toch echt zo we zijn zwanger!!!
Ondertussen ben ik bijna 13 weken zwanger. Vorige week ben ik weer op controle geweest, en er was een mooi kindje te zien, met 2 benen, 2 armen en een mooi kloppenhartje! Als alles verder goed gaat wordt onze derde spruit eind oktober verwacht.
 
Hoe gaat het verder met ons?
Eigenlijk best goed.  Tycho gaat nu alweer een jaar naar kindergarten en heeft het daar super naar zijn zin. Elke morgen tegen 8 uur brengt Glenn hem en nadat hij zijn broodtrommel in de koelkast heeft gezet, zijn tas heeft opgehangen en zijn kaartje heeft opgehangen dat hij er is, gaat hij het allerliefste naar de bouwkamer. Deze kindergarten is erg open. ze hebben verschillende ruimtes, een turnkamer, een bouwkamer, een knutselkamer, een muziek/lees/proefjeskamer en een kamer met een winkeltje, theater, poppenhoek enzo. Tot half 12 mogen de kinderen doen wat ze willen en gaan ze spelen in de kamer waar ze wat willen doen. dan van half 12 tot half 1 zitten ze in hun stamgroep, wat voor Tycho de Egelgroep is. Daar doen ze projectjes, vieren ze verjaardagen dat soort dingen. Dan van half 1 tot 1 uur gaan ze lunchen en tussen 1 en 2 mogen ze weer vrij spelen, al zijn sommige kamers dan dicht, en komen de ouders hun kroost weer ophalen. Nu met dit mooie weer, zijn ze natuurlijk veel buiten te vinden, lekker taarten bakken van zand!
Met zijn Duits gaat het steeds beter. Op kindergarten spreekt hij Duits en verstaat hij alles, thuis vliegen de Duitse woorden ons ook om onze oren, helemaal niet erg, wij zeggen dan gewoon hetzelfde maar dan in het Nederlands. Tellen doet hij het liefst in het Duits!
Verder is het een lekker wijs joch. kan opmerkingen maken waar wij grote ogen bij opzetten. Ook is hij hele gevoelig, zeker als hij moe is, is hij zo in tranen. In ieder geval een lieverd, meestal dan!
 
Mirte is ondertussen echt geen baby meer. Al doet ze de laatste tijd wel alsof en dan komt ze op je schoot liggen, want dan is ze de baby. Mirte is een echte slaapkop, We slaapt uit tot een uurtje of 10 en ook in de middag slaapt ze nog 2-2,5 uur. Dat is ook ene van de redenen waarom ze nog niet naar kindergarten gaat. Er is een speciale  groep voor 2-jarigen, maar omdat ze nog zo veel slaapt, hebben we het nog even uitgesteld. Als er plaats is gaat ze in september beginnen, ze kan in ieder geval niet  wachten want als we Tycho gaan halen, heb ik de grootste moeite om Mirte weer mee te krijgen! Maar voorlopig is ze dus nog lekker thuis. In ieder geval is het een dame met pit, weer heel anders dan haar broer.
 
Nou zijn jullie weer een klein beetje bij. Ik zal proberen wat meer te gaan schrijven en jullie op de hoogte te houden over de zwangerschap en alles wat we hier doen. Nu is het tijd om Mirte wakker te maken en gaan we kijken of we haar in kunnen schrijven voor kindergarten!
Lees meer...
Ongelooflijk hoe snel de tijd is gegaan. Ons kleine meisje is nu echt geen baby meer, maar een echte peuter, met peutertrekjes!
Onze Mirte, 1 dag jong.
 
Op haar eerste verjaardag. Een paar dagen later zette ze haar eerste stapjes los.
 
2 jaar, en een eigenwijze peuter!
Lees meer...
Tycho heeft al sinds hij een maand of drie is last van een loopneus, de ene dag wat erger dan de volgende en meestal in de zomer bijna niet. Maar afgelopen zomer bleef hij verkouden, voor ons een reden om dat toch maar weer aan te kaarten bij de kinderarts. We werden doorverwezen naar een KNO-arts en die had maar een paar tellen nodig om te concluderen dat zijn  neusamandelen vergroot zijn en dat zijn oren vol met troep zat. Omdat deze arts zelf geen operaties doet werden we doorverwezen naar een KNO-arts in Mannheim. Het duurde even voordat we daar een afspraak hadden, mede omdat wij ook nog naar Stockholm zijn geweest. Drie weken geleden hadden we de afspraak en ook deze arts constateerde dat zijn neusamandelen te groot waren en er uit moesten. Ook kreeg hij een hoortest en aan de linkerkant hoorde hij bijna niks door alle troep die er achter het trommelvlies zat. Zijn trommelvlies zou dan ook doorgeprikt worden, de troep zouden ze er uit zuigen en dan buisjes er in, om te zorgen dat het binnenoor weer uit kan drogen.
Tycho kon vorige week woensdag al geholpen worden, maar omdat Glenn toen in Madrid zat hebben we het nog een weekje utgesteld. Vandaag was dus de grote dag! Eerst moest hij maandag nog naar de kinderarts om goedgekeurd te worden voor de narcose, hij moest bloed laten prikken en er werd een ECG gemaakt. Gelukkig is hij verder helemaal gezond dus we kregen de goedkeuring.
 
Mirte kon niet mee naar de kliniek, dus die hebben we om half 8 afgeleverd bij de oppas. Ze heeft het daar erg naar haar zin altijd, zo vandaag ook. Om half 9 waren we in de kliniek in Mannheim, we moesten er om kwart voor 9 zijn , dus mooi op tijd. Tegen 9 uur werden we geroepen en werden we naar een klein kamertje gebracht. Tycho moest zijn pyjama aan en de pleister om zijn huis te verdoven tegen de prik werden er af gehaald. De anesthesist kwam en die gaf Tycho een infuus. Je zag aan hem dat hij het allemaal heel spannend vond, maar gelukkig deed het dit keer geen pijn. Hij wilde Glenn mee hebben naar de operatiekamer, dus ik werd vast naar de uitslaapkamer gebracht waar 6 bedden staan. Echt lopende band werk, elk half uur ongeveer kwam er een nieuw kindje binnen en ging er een naar huis. Glenn kwam al snel bij me, Tycho was namelijk zo weg. Een klein kwartiertje later werd hij door de anesthesist naar binnen gedragen en op zijn bed neer gelegd. Hij begon al gelijk een beetje wakker te worden, wie Tycho een beetje kent weet dat dat gepaard gaat met een beetje huilen, vooral natuurlijk omdat hij nog helemaal duf was. Er kwam wat bloederig slijm uit zijn mond en ook zijn neus bloedde een beetje. Hij werd rustig wakker, afwisselend op Glenn, mij en op bed. Hij werd pas echt wakker toen hij zich herinnerde dat hij een cadeautje kreeg, net als Nijntje in het boekje dat we gelezen hebben. We hadden een spelletje van Bob de Bouwer mee genomen, hij is namelijk helemaal spelletjes gek aan het worden. We hebben een spelletje gespeeld, boekjes gelezen en lekker geknuffeld. Tegen 11 uur was hij wakker genoeg en mochten we hem weer aankleden en naar huis. We hebben de dokter natuurlijk ook gesproken en het bleek dat de neusamandelen echt erg groot waren en de troep in zijn oren erg dik en veel. Van de anesthesist heeft hij nog een oorkonde gekregen.
 
Op de weg naar huis, viel hij vrij snel in slaap, zo vermoeid van alles wat er was gebeurt die dag. Mirte hebben we weer opgehaald en die had haar buikje aardig rondgegeten bij de oppas, ons meisje is een echte vreetzak! Ook hadden ze het zoontje van de oppas naar kindergarten gebracht en natuurlijk wilde madammetje daar blijven. Ze mag als ze twee is, maar even kijken wanneer mama haar los kan laten!
 
Thuis hebben we lekker gegeten en Tycho heeft ook goed gegeten, dus gelukkig geen pijn in de keel. Hij was ook snel weer de oude, heeft lekker gespeeld en eigenlijk kon je alleen aan het bloed in de neus zien dat hij geopereerd was.
Bij het eten viel hij bijna in slaap, dus gelijk pyjama aan, even tv kijken en hup naar bed. Wel met een zetpil voor het geval hij toch pijn mocht krijgen. En wij kruipen er ook niet te laat in, want ook voor ons was het een druk dagje!
Lees meer...
Vanmiddag zo heerlijk met de kinderen zitten spelen. Eerst hebben ze om vier uur een hele lading (stuk of 10) mandarijnen opgegeten, niet normaal meer gewoon wat kunnen die kids van mij (vr)eten! Daarna een spelletjes gedaan van Nijntje, zeg maar een soort Bingo, hadden de grootste lol die kinders. Toen wilde Tycho met Lego spelen, nou ok, wat figuurtjes naar een voorbeeld gemaakt en op een gegeven moment alle kleine blokjes (2x2) aan elkaar gemaakt zodat het een grote slang werd die Tycho mooi op de grond legde, was bij elkaar denk ik wel een meter of drie. Toen kwam mejuffrouw Mirte met een geniepig bekkie, en ja hoor pakt die slang op en hup kapot! Meestal wordt Tycho dan heel boos en kan zelfs gaan huilen, maar wonderbaarlijk, nu dus niet. Ik zeg tegen Mirte dat ze dat niet mag doen, want anders moet ze op de gang voor straf. Gaat ze nog lopen lachen ook en zeggen zo van 'jaja' maf kind! Mirte maakte aanstalten om het weer te doen, dus ik 'ehuh'. Begint Tycho ineens: nee Mirte mag je niet doen want dan ga je op de gang! Ik had echt zoiets van HUH maar heb maar even niks gezegd. Natuurlijk doet Mirte het weer dus Tycho pakt haar bij de hand en neemt haar mee de gang op zo op het strafstoeltje, kwam niet meer bij zowat! Niet dat ze lang bleef zitten hoor, na een paar tellen kwam ze weer binnen dus Tycho zegt: nu moet je sorry zeggen en een kusje geven, maar ja dat wil ze natuurlijk niet, sorry zit nog niet in haar repertoire en een kusje aan Tycho op commando, nah. Dus Tycho pakt haar weer bij de hand en neemt haar weer mee naar de gang met de mededeling dat ze sorry moet zeggen  Weer een paar tellen later komt ze terug, toen heb ik Tycho maar uitgeled dat ze nog geen sorry zegt, maar dat ze wel een kusje moet geven. Dat werd dan toch een dikke knuffel en alles was weer goed. Dus ik kan al gemist worden, Tycho voedt Mirte wel even op dus heb ik in wezen nog maar 1 kind om voor te zorgen!
Heerlijk zulke momenten met de kids, dan kan ik echt genieten. Ze spelen ook al zoveel meer samen met elkaar. Gaan hand in hand doen alsof ze boodschappen doen heerlijk!!!
Lees meer...
  Voordat we naar Tenerife gingen kwamen we erachter dat mijn paspoort 21 oktober verloopt. En aangezien we 23 oktober met z'n tweetje naar Stockholm gaan moest die wel verlengd worden. Voor de vakantie had Glenn te veel afspraken en kon hij niet een dag vrij nemen dus afgelopen woensdag was dan wel de dag dat het moest gebeuren, want het kost ook nog 10-14 dagen voor het paspoort klaar is. Ik had op internet gekeken waar ik dan naar toe moest en de beste optie is Munchen. Niet naast de deur! Gelukkig gaat er twee keer per dag een rechtstreekse treinverbinding van Heidelberg naar Munchen, dus hoefde ik niet over te stappen. Nadeel is wel dat het drie uur reizen is, en dus ook drie uur terug! Om kwart over 9 ging mijn trein. Glenn had me gedropt in Heidelberg zo kon hij gelijk met mijn laptop naar de apple store, die inmiddels namelijk helemaal niks meer deed, maar daar kom ik straks op terug. De trein had ruim een half uur vertraging wat betekende dat ik om 1 uur in Munchen aankwam. Ik had ook el een metrokaart en ik wist welke lijn ik moest hebben. Dus hup de metro in om drie haltes verder uit te stappen. Bij die halte zit een fotograaf die ook pasfoto's maakt die geschikt zijn voor een NL paspoort, de eisen voor NL zijn namelijk weer anders dan die voor DL. Pasfoto was snel gemaakt dus hup weer de metro in om 1 halte terug weer uit te stappen. Het consulaat was snel gevonden, maar de deur was nog dicht. Ze gingen om 2 uur open en het was 1 minuut voor 2, ambtenaren!! NIet vlak daarna kon ik toch naar binnen en was ik als eerste aan de beurt. Pasfoto was goed, oude paspoort werd ongeldig gemaakt (wilde hem graag houden), aanvraagformulier werd doorgelopen en bewijs dat ik in Eschelbronn woon heb ik afgegeven. Alles was goed en 10 minuten later stond ik weer buiten. En daar moet je dan dat hele eind voor reizen!
 
Ik had nog 1,5 uur voor mijn rechtstreekse verbinding terug ging dus op mijn gemak weer naar het station, wat gegeten en wat rondgelopen. De reis terug verliep rustig, wel weer een half uur vertraging opgelopen. Om half 8 haalde Glenn me weer op met de kinderen in pyjama. Heb bijna de hele dag op mijn gat gezeten en ik was me toch moe! Nu maar hopen dat mijn paspoort op tijd binnen is voor we naar Stockholm willen vertrekken!
 
Zoals gezegd is Glenn naar de apple store gegaan. En wat we al dachten, het moederbord os kapot. Kosten 800-1000 euro!!! Maar, wij hadden het protect care plan en die was nog geldig tot januarie 2011, dus nu kost het ons niks! Over twee weken kunnen we hem weer ophalen en het eerste wat ik dan ga doen is back-ups maken!!
 
De foto's laten nog even op zich wachten tot ik mijn eigen laptop weer terug heb, dus heb geduld
Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl