Woensdag 26 oktober Vandaag precies 40 weken zwanger! Omdat ik zwangerschapssuiker heb, wat gelukkig onder controle is gebleven met een dieet van niet te veel koolhydraten, moet ik me melden in het ziekenhuis. De artsen willen me niet over de 40 weken laten gaan en eigenlijk vind ik dat niet zo erg, want in tegenstelling tot de andere twee zwangerschappen is deze de laatste weken wel zwaarder.

 

Glenn belt eerst het ziekenhuis op om te vragen of het uitkomt dat we komen, het heeft natuurlijk geen zin om te gaan als ze het net heel erg druk hebben. Maar het is rustig dus we kunnen komen, maar het liefst niet te laat, want als ze in gaan leiden beginnen ze daar liever in de ochtend mee.

 

Om 10 uur waren we in het ziekenhuis. We hebben uitgelegd waarom we er waren en de brief gegeven van de gyn waarin stond dat ze me niet over de 40 weken wilde laten lopen. Hier in Duitsland ben je over het algemeen onder controle bij een gynaecoloog, maar die doet niet de bevalling. De bevalling wordt gedaan door een Hebamme (verloskundige), meestal heb je deze nog nooit ontmoet. Maar goed, er werd besloten dat ze ging kijken of er al enige werking was en aan de hand daarvan de methode van inleiding besloten. Ik zou dus ingeleid worden die dag! Het bleek dat er al een kleine 2 cm ontsluiting was en de baarmoedermond was bijna verweekt, dus er was al het een en ander aan de gang, wat ik zelf ook wel dacht want de laatste weken al aardig wat harde buiken gehad. De methode van inleiding was anders dan ik gewend was van de VS. Ik moest elke 4 uur een pil slikken die weeën op zouden wekken. De eerste pil kreeg ik om 11 uur en toen werd ik gelijk voor 1 uur aan de ctg gelegd om te kijken hoe het met de weeënactiviteit zat en om de hartslag van de baby in de gaten te houden. Weeen kwamen nog niet en de hartslag was prima. Om 12 uur mocht ik dan ook van de ctg af en werd ik van de verloskamers, waar ik zat, naar een ziekenhuiskamer gebracht. We konden onze spullen daar kwijt en mochten doen wat we wilden tot half 3, wanneer we weer terug bij de verloskamers moesten zijn. Er werd net eten rondgebracht en omdat er over was kregen we allebei een blad met eten. Na de lunch besloten we een klein stukje te gaan lopen, ze zeggen immers dat lopen goed is voor de ontsluiting! Daarna ben ik even gaan liggen, had niet zo goed geslapen die nacht van de zenuwen dus even mijn ogen dicht.

 

Om half 3 wilde we net naar de verloskamers terug gaan toen we werden gehaald door een assistent gynaecoloog. Ik moest namelijk nog een echo krijgen om te kijken hoe het kind lag en hoe zwaar het ongeveer zou zijn. Dit was nog niet gebeurd omdat het die ochtend erg druk was bij het echoapparaat, maar nu was die vrij dus konden we snel naar binnen voordat die kamer weer bezet was. Op de echo was te zien dat de kleine netjes met het koppetje naar beneden lag. Het was echter heel erg bewegelijk dus een beetje moeilijk op te meten. Ze verwachtte dat het kind net iets onder de 3 kilo zou zijn, een kleintje dus ondanks mijn zwangerschapssuiker. Na de echo gelijk door naar de verloskamers en aan de ctg. De kleine was erg dwars want we hebben er wel een half uur over gedaan om de hartslag goed in beeld te krijgen, zo erg was hij aan het bewegen. Om half vier hadden we dan eindelijk het hartje goed in beeld en kreeg ik de tweede pil om in te nemen. Op de ctg was te zien dat er steeds meer weeën kwamen, die waren nog niet pijnlijk, maar ik voelde ze wel degelijk als harde buiken. Na een uur mocht ik weer weg van de ctg en terug naar mijn kamer, om half 8 terug komen voor de derde pil.

 

Ik ben weer op bed gaan liggen terwijl Glenn nog een klein rondje ging lopen en mijn ouders ging bellen om te zeggen dat er wel wat meer activiteit was maar niet noemenswaardig. Zo rond kwart voor 6 verloor ik de welbekende slijmprop en vanaf dat moment werden de harde buiken pijnlijke weeën. Glenn was net weer terug gekomen en omdat de weeën heel snel achter elkaar kwamen zijn we gelijk naar de verloskamers gegaan. We moesten even bij de dichte deur wachten, want de hebamme was even weg, maar gelukkig kwam ze snel en konden we naar de verloskamer toe. Om 6:05 moesten de ween toch echt weggepuft worden. Om 6:15 bleek ik 4 cm ontsluiting te hebben en midden in een weeënstorm te zitten. Ik vroeg om de ruggenprik, want als dit nog twee uur door zou gaan, dat zou ik echt niet trekken (de bevalling van Tycho staat me nog heel helder voor de geest!) Ik kreeg een infuus in mijn hand en omdat tijdens die vele weeën de hartslag van de kleine daalde kreeg ik een middel toegediend die de weeënstorm zou afzwakken en ook een middel tegen de pijn. Een half uur later om 6:45 waren de weeën nog steeds erg heftig, maar had ik iets meer pauze tussen de weeën door. Ik vroeg weer om de ruggenprik, maar voordat ik die kreeg werd er eerst gekeken naar de vorderingen. Ik bleek al 8 cm te hebben, dus 4 cm erbij in een half uur! Een ruggenprik was geen optie meer omdat het allemaal zo snel ging. Dat zag ik natuurlijk ook in, dus helaas pindakaas. Toen ging het allemaal heel snel. Ik kreeg al snel persdrang, maar het mocht nog niet, want nog maar 9 cm. Toen ik er eindelijk wel aan toe moest geven was een perwee genoeg om het hoofdje geboren te laten worden, nog een wee later en de baby was geboren! Om 19:08 was ze er dan, onze dochter, Meike Joyce!

 

Meike werd in een handdoek gewikkeld en aan mij gegeven. Heerlijk, een dochter in mijn armen en de pijn helemaal verdwenen, genieten dus! We werden al vrij snel alleen gelaten, konden we genieten met ons drietjes. De Hebamme kwam alleen terug omdat de nageboorte nog moest komen, gelukkig geen problemen dit keer en alles zag er ook goed uit.

 

We hebben een kleine twee uur heerlijk van elkaar genoten. Meike nog helemaal ‘vies’ en met een groot stuk navelstreng. Voor het eerst aan de borst gelegd en zo heerlijk vredig gelegen. Na een uurtje hebben we de ouders gebeld dat ze weer opa en oma zijn geworden. Voor mijn ouders staat de stand nu op 6, 3 jongens en 3 meiden. Voor Glenn zijn ouders is Meike het negende kleinkind, aan die kant zijn er nu 6 meiden en 3 jongens. Helaas is bellen naar Nederland met een pre-paid mobiel wel erg duur, dus konden we de zussen niet zelf bellen om ze het goede nieuws te vertellen, dat mochten de opa’s en oma’s nu doen. Kon gelukkig nog wel een sms sturen om mijn hyves-dinnetjes op de hoogte te brengen.

 

Pas om 9 uur werd Meike van me weggenomen om haar te wegen, meten en te controleren. Ze weegt 3330 gram, hoofdomtrek van 34 cm en lengte 50 cm. Later zag ik dat ze voor de apgar-score drie maal een 10 heeft gehaald, alles helemaal tip top in orde dus. Ook ik werd nagekeken en bleek er helemaal zonder kleerscheuren vanaf te zijn gekomen, had ik niet verwacht omdat het zo snel ging. We hadden het avondeten gemist, maar kregen die nu alsnog. Duits brood is best droog, maar nu smaakte het prima! We moesten nog even wachten voordat we naar de kamer werden gebracht, pas tegen 11 uur konden we naar de afdeling. Helaas was het aardig druk en waren er geen familiekamers meer beschikbaar. Glenn moest dus naar huis voor de nacht en mocht ‘s ochtends om 8 uur weer terug komen. We gingen eerst langs het moeder-kind station waar verschoningstafels stonden en lekkere stoelen om je kind te voeden. We werden opgevangen door een zuster en die legde het een en ander uit. Ook werd Meike aangekleed (ziekenhuiskleertjes) en kreeg ze vitamine K toegediend. Meike werd in een wiegje gelegd en we werden naar mijn kamer gereden. Mijn kamergenoot lag al te slapen, dus heel stil zei Glenn ons gedag en zijn we gaan slapen.

 

Ik ben nog drie nachten in het ziekenhuis gebleven. In principe mag je hier na 4 uur weer naar huis, maar je mag ook 5 nachten blijven als je wilt. Ik wilde wel even blijven, vooral ook om de borstvoeding goed te laten begeleiden. Het ziekenhuis is erg pro-borstvoeding en ik moet zeggen dat ik heel goed begeleid ben. Zaterdag 29 oktober mochten we naar huis. Ik was de dag ervoor al onderzocht door een gyn en mocht gaan. Meike moest nog een hielprik ondergaan en daarna mochten we lekker naar huis. Meike was 280 gram afgevallen tot 3050 gram, dus het advies was om haar wel elke 3-4 uur aan te leggen en verder op verzoek. Zondag merkte ik dat de melk gekomen was, wat goed was want zo kan Meike groeien natuurlijk.

 

Vandaag, dinsdag 1 november, is de Hebamme langs gekomen ter controle. Je hebt in Duitsland geen kraamhulp, maar de Hebamme die je kind gehaald heeft die komt maximaal nog 10 keer langs om te kijken of alles goed gaat. Ik werd onderzocht en ook Meike werd nagekeken. Het belangrijkste en vooral ook spannend moment voor mij was dat ze haar ook ging wegen. De weegschaal ga 3260 gram aan, met aftrek van luier, romper en doek is dat toch een toename van 200 gram!! Ben heel blij dat Meike aankomt, want Mirte gaf ik ook borstvoeding en die kwam niet aan. Het zou leuk wezen als ik in ieder geval een kind wel een tijd zelf kan voeden. Morgen moeten we naar de kinderarts voor de U2 (untersuchung 2) deze moet gebeuren tussen de 3e en 10e dag en is een controle zoals ze in NL ook bij het consultatiebureau doen.

 

Alles gaat hier dus prima na de komst van onze derde wonder. Tycho en Mirte zijn ook helemaal blij met hun zusje. Mirte wil de hele tijd kusjes geven en knuffelen. En ook Tycho vind Meike heel lief en wil de hele tijd knuffelen. Het enige probleempje wat we nu hebben is dat Tycho ineens weer in zijn broek plast, dus daar moeten we weer even bovenop zitten en natuurlijk zorgen dat Tycho en Mirte ook hun portie aandacht krijgen! Meike is een heel rustig meisje, slaapt veel en huilt alleen als ze een schone luier krijgt of als ze honger heeft. Wij zijn in ieder geval erg blij met ons nieuwgevormde gezin met een lieve zoon en twee prachtige dochters!  

Ik had beloofd om wat meer te schrijven, maar jeetje dat is lastig!! Overdag kan ik wel eens achter de computer zitten, maar dan komt er gelijk een kind bij me zitten, dus echt rustig een stukje schrijven zit er niet in. En als de kinderen eenmaal in bed liggen zo tegen 8 uur, dan ben ik meestal aardig op! Maar we proberen het toch om iets meer te gaan schrijven.

 

Afgelopen woensdag moest ik weer naar de gynaecoloog voor controle. Tijdens de zwangerschap van zowel Tycho als Mirte was ik zo goed als zorgeloos, het kwam niet bij me op dat er iets fout kon gaan. Nu ben ik elke keer als er een controle aankomt ben ik zenuwachtig! Ik hoop dat zodra ik bubbels en daarna schopjes voel dat die ongerustheid weg gaat, want leuk vind ik dat niet. Maar goed, Glenn gaat met me mee naar de afspraken, vooral ook zodat hij Mirte bezig kan houden. Voordat de dokter me ziet ga ik eerst naar de assistente. Die kijkt of de urine goed is, meet mijn bloeddruk, gewicht en om de 8 weken het ijzergehalte in mijn bloed doormiddel van een vingerprikje. Ik ben het inmiddels wel gewend dat mijn bloeddruk torenhoog is bij de dokter, zo ook dit keer 150/100. Ik had al verteld dat mijn bloeddruk thuis nooit zo hoog is en ik had een lijstje meegenomen met waardes van de afgelopen weken. Ze keurde de waardes die ik thuis had ook goed, en zolang mijn onderdruk niet boven de 90 of de bovendruk niet boven de 150 komt hoef ik niet aan de bel te trekken.

 

De dokter onderzocht mijn buik en mijn baarmoeder ligt nu tot net onder mijn navel. Ze concludeerde dat de baarmoeder goed groeit en dus het kind ook. Blijkbaar hoort het luisteren naar het hartje niet bij het onderzoek, we hebben helaas niet naar het hartje geluisterd en ik was natuurlijk ook niet assertief genoeg om er naar te vragen! Nou ja, ik voel ook wel dat ik groei, dus het zal we goed zitten toch!?
Over 4 weken moet ik weer terugkomen en dan krijgen we weer een echo. Ik ben dan precies 20 weken en in NL en de VS zou je dan ook een echo krijgen waarbij er naar alle organen wordt gekeken en of alles er goed uit ziet. Hier is zo'n echo niet standaard. De echo die ik bij de gyn krijg is niet een uitgebreide echo, maar om te kijken hoe groot het kindje is, zij kan zulke echo's ook niet beoordelen. Wij willen wel graag dat er uitgebreid naar gekeken wordt, want mocht er iets niet in orde zijn dan kan je je er toch op voorbereiden. We moeten hiervoor naar Heidelberg en waarschijnlijk wordt het een echo zonder medische indicatie en zullen we hem zelf moeten betalen. Precies in die week heeft Tycho een week vrij, dus kan hij ook mee om naar de baby in mama's buik te kijken!

 

Komende week meer, nu zo lekker mijn bed in!

Zo dat is wel weer een hele tijd geleden dat ik een stukje heb geschreven!! Ik heb er simpelweg heel weinig tijd voor tegenwoordig, of wat je ook kan zeggen, ik neem er de tijd niet voor!!

 

De afgelopen maanden is er vooral psychisch heel wat gebeurt. Begin september vorig jaar kregen we te maken met ene miskraam. Ik had daar nog een blog over geschreven. Een hele vervelende ervaring met curettage, iets wat je niet graag nog ene keer meemaakt. En toch gebeurde het nog een keer! Begin december stond vast dat het voor de tweede keer niet goed zat. Weer een curettage volgde, weer een illusie armer. Hoe raar kan het gaan. Bij Tycho kwamen we er pas met 10 weken achter dat we zwanger waren, na een jaar zonder enige menstruatie, hup zwanger. Mirte kwam gelijk de eerste maand dat we er weer voor gingen, ook zonder problemen. Nu wisten we dat het zwanger raken op zich geen probleem was, want beide keren was het of de 1e of de 2e maand gelijk raar, maar ja dat ook alles goed zou zijn, was ineens niet meer zo vanzelfsprekend. En natuurlijk weet je dat ook wel, maar je verwacht het op een of andere manier niet.
Na de tweede miskraam besloten we er even een midweekje tussenuit te gaan. Omdat mijn zus 20 januari bevallen was van een dochter en we dat kleine meisje natuurlijk ook graag wilden zien, gingen we in februari naar NL. Eerst een weekend in Maassluis bij  mijn ouders en dus op kraambezoek, daarna lekker een midweekje Landal, veel zwemmen en spelen in het speelparadijs en daarna een weekendje bij mijn schoonouders. Even er helemaal uit!
Toen we terugkwamen was ik al een paar dagen overtijd, tijd voor een test dus. en ja hoor, zwanger! Natuurlijk heel blij, maar ook bang, zou het dit keer goed gaan of moeten we voor de derde keer...., nou ja angst dus! Toen ik voor mijn berekeningen 6 weken zwanger was zijn we naar de gynaecoloog gegaan. Hier in Duitsland ga je voor zover wij begrijpen eerst naar een gynaecoloog en later naar een Hebamme (verloskundige) De gynaecoloog heeft een echoapparaat in haar praktijk dus we kregen gelijk een echo. Er was niet veel te zien, helaas, ze dacht misschien iets van een dooierzak te zien, maar helemaal zeker was ze er niet van. Onzekerheid dus, zeker ook omdat ik al wat bruinig verlies had gehad en krampen! We gingen dus niet blij weg, maar hielden rekening met weer een miskraam. Twee weken later moest ik terugkomen. Doodnerveus gingen we op pad. Het was voor mij niet verbazingwekkend dat mijn bloeddruk torenhoog was, dat krijg je als je nerveus bent! We gingen gelijk de echo maken, en wat we niet verwacht hadden was toch werkelijk zo, er was een hartje!!! Je zag het niet goed kloppen, maar ze liet het horen en het was er toch echt!! Ik kan niet zeggen hoe opgelucht we toen waren!! het is toch echt zo we zijn zwanger!!!
Ondertussen ben ik bijna 13 weken zwanger. Vorige week ben ik weer op controle geweest, en er was een mooi kindje te zien, met 2 benen, 2 armen en een mooi kloppenhartje! Als alles verder goed gaat wordt onze derde spruit eind oktober verwacht.

 

Hoe gaat het verder met ons?

Eigenlijk best goed.  Tycho gaat nu alweer een jaar naar kindergarten en heeft het daar super naar zijn zin. Elke morgen tegen 8 uur brengt Glenn hem en nadat hij zijn broodtrommel in de koelkast heeft gezet, zijn tas heeft opgehangen en zijn kaartje heeft opgehangen dat hij er is, gaat hij het allerliefste naar de bouwkamer. Deze kindergarten is erg open. ze hebben verschillende ruimtes, een turnkamer, een bouwkamer, een knutselkamer, een muziek/lees/proefjeskamer en een kamer met een winkeltje, theater, poppenhoek enzo. Tot half 12 mogen de kinderen doen wat ze willen en gaan ze spelen in de kamer waar ze wat willen doen. dan van half 12 tot half 1 zitten ze in hun stamgroep, wat voor Tycho de Egelgroep is. Daar doen ze projectjes, vieren ze verjaardagen dat soort dingen. Dan van half 1 tot 1 uur gaan ze lunchen en tussen 1 en 2 mogen ze weer vrij spelen, al zijn sommige kamers dan dicht, en komen de ouders hun kroost weer ophalen. Nu met dit mooie weer, zijn ze natuurlijk veel buiten te vinden, lekker taarten bakken van zand!
Met zijn Duits gaat het steeds beter. Op kindergarten spreekt hij Duits en verstaat hij alles, thuis vliegen de Duitse woorden ons ook om onze oren, helemaal niet erg, wij zeggen dan gewoon hetzelfde maar dan in het Nederlands. Tellen doet hij het liefst in het Duits!
Verder is het een lekker wijs joch. kan opmerkingen maken waar wij grote ogen bij opzetten. Ook is hij hele gevoelig, zeker als hij moe is, is hij zo in tranen. In ieder geval een lieverd, meestal dan!

 

Mirte is ondertussen echt geen baby meer. Al doet ze de laatste tijd wel alsof en dan komt ze op je schoot liggen, want dan is ze de baby. Mirte is een echte slaapkop, We slaapt uit tot een uurtje of 10 en ook in de middag slaapt ze nog 2-2,5 uur. Dat is ook ene van de redenen waarom ze nog niet naar kindergarten gaat. Er is een speciale  groep voor 2-jarigen, maar omdat ze nog zo veel slaapt, hebben we het nog even uitgesteld. Als er plaats is gaat ze in september beginnen, ze kan in ieder geval niet  wachten want als we Tycho gaan halen, heb ik de grootste moeite om Mirte weer mee te krijgen! Maar voorlopig is ze dus nog lekker thuis. In ieder geval is het een dame met pit, weer heel anders dan haar broer.

 

Nou zijn jullie weer een klein beetje bij. Ik zal proberen wat meer te gaan schrijven en jullie op de hoogte te houden over de zwangerschap en alles wat we hier doen. Nu is het tijd om Mirte wakker te maken en gaan we kijken of we haar in kunnen schrijven voor kindergarten!

Ongelooflijk hoe snel de tijd is gegaan. Ons kleine meisje is nu echt geen baby meer, maar een echte peuter, met peutertrekjes!

Onze Mirte, 1 dag jong.

 

Op haar eerste verjaardag. Een paar dagen later zette ze haar eerste stapjes los.

 

2 jaar, en een eigenwijze peuter!

Tycho heeft al sinds hij een maand of drie is last van een loopneus, de ene dag wat erger dan de volgende en meestal in de zomer bijna niet. Maar afgelopen zomer bleef hij verkouden, voor ons een reden om dat toch maar weer aan te kaarten bij de kinderarts. We werden doorverwezen naar een KNO-arts en die had maar een paar tellen nodig om te concluderen dat zijn  neusamandelen vergroot zijn en dat zijn oren vol met troep zat. Omdat deze arts zelf geen operaties doet werden we doorverwezen naar een KNO-arts in Mannheim. Het duurde even voordat we daar een afspraak hadden, mede omdat wij ook nog naar Stockholm zijn geweest. Drie weken geleden hadden we de afspraak en ook deze arts constateerde dat zijn neusamandelen te groot waren en er uit moesten. Ook kreeg hij een hoortest en aan de linkerkant hoorde hij bijna niks door alle troep die er achter het trommelvlies zat. Zijn trommelvlies zou dan ook doorgeprikt worden, de troep zouden ze er uit zuigen en dan buisjes er in, om te zorgen dat het binnenoor weer uit kan drogen.
Tycho kon vorige week woensdag al geholpen worden, maar omdat Glenn toen in Madrid zat hebben we het nog een weekje utgesteld. Vandaag was dus de grote dag! Eerst moest hij maandag nog naar de kinderarts om goedgekeurd te worden voor de narcose, hij moest bloed laten prikken en er werd een ECG gemaakt. Gelukkig is hij verder helemaal gezond dus we kregen de goedkeuring.

 

Mirte kon niet mee naar de kliniek, dus die hebben we om half 8 afgeleverd bij de oppas. Ze heeft het daar erg naar haar zin altijd, zo vandaag ook. Om half 9 waren we in de kliniek in Mannheim, we moesten er om kwart voor 9 zijn , dus mooi op tijd. Tegen 9 uur werden we geroepen en werden we naar een klein kamertje gebracht. Tycho moest zijn pyjama aan en de pleister om zijn huis te verdoven tegen de prik werden er af gehaald. De anesthesist kwam en die gaf Tycho een infuus. Je zag aan hem dat hij het allemaal heel spannend vond, maar gelukkig deed het dit keer geen pijn. Hij wilde Glenn mee hebben naar de operatiekamer, dus ik werd vast naar de uitslaapkamer gebracht waar 6 bedden staan. Echt lopende band werk, elk half uur ongeveer kwam er een nieuw kindje binnen en ging er een naar huis. Glenn kwam al snel bij me, Tycho was namelijk zo weg. Een klein kwartiertje later werd hij door de anesthesist naar binnen gedragen en op zijn bed neer gelegd. Hij begon al gelijk een beetje wakker te worden, wie Tycho een beetje kent weet dat dat gepaard gaat met een beetje huilen, vooral natuurlijk omdat hij nog helemaal duf was. Er kwam wat bloederig slijm uit zijn mond en ook zijn neus bloedde een beetje. Hij werd rustig wakker, afwisselend op Glenn, mij en op bed. Hij werd pas echt wakker toen hij zich herinnerde dat hij een cadeautje kreeg, net als Nijntje in het boekje dat we gelezen hebben. We hadden een spelletje van Bob de Bouwer mee genomen, hij is namelijk helemaal spelletjes gek aan het worden. We hebben een spelletje gespeeld, boekjes gelezen en lekker geknuffeld. Tegen 11 uur was hij wakker genoeg en mochten we hem weer aankleden en naar huis. We hebben de dokter natuurlijk ook gesproken en het bleek dat de neusamandelen echt erg groot waren en de troep in zijn oren erg dik en veel. Van de anesthesist heeft hij nog een oorkonde gekregen.

 

Op de weg naar huis, viel hij vrij snel in slaap, zo vermoeid van alles wat er was gebeurt die dag. Mirte hebben we weer opgehaald en die had haar buikje aardig rondgegeten bij de oppas, ons meisje is een echte vreetzak! Ook hadden ze het zoontje van de oppas naar kindergarten gebracht en natuurlijk wilde madammetje daar blijven. Ze mag als ze twee is, maar even kijken wanneer mama haar los kan laten!

 

Thuis hebben we lekker gegeten en Tycho heeft ook goed gegeten, dus gelukkig geen pijn in de keel. Hij was ook snel weer de oude, heeft lekker gespeeld en eigenlijk kon je alleen aan het bloed in de neus zien dat hij geopereerd was.
Bij het eten viel hij bijna in slaap, dus gelijk pyjama aan, even tv kijken en hup naar bed. Wel met een zetpil voor het geval hij toch pijn mocht krijgen. En wij kruipen er ook niet te laat in, want ook voor ons was het een druk dagje!

Vanmiddag zo heerlijk met de kinderen zitten spelen. Eerst hebben ze om vier uur een hele lading (stuk of 10) mandarijnen opgegeten, niet normaal meer gewoon wat kunnen die kids van mij (vr)eten! Daarna een spelletjes gedaan van Nijntje, zeg maar een soort Bingo, hadden de grootste lol die kinders. Toen wilde Tycho met Lego spelen, nou ok, wat figuurtjes naar een voorbeeld gemaakt en op een gegeven moment alle kleine blokjes (2x2) aan elkaar gemaakt zodat het een grote slang werd die Tycho mooi op de grond legde, was bij elkaar denk ik wel een meter of drie. Toen kwam mejuffrouw Mirte met een geniepig bekkie, en ja hoor pakt die slang op en hup kapot! Meestal wordt Tycho dan heel boos en kan zelfs gaan huilen, maar wonderbaarlijk, nu dus niet. Ik zeg tegen Mirte dat ze dat niet mag doen, want anders moet ze op de gang voor straf. Gaat ze nog lopen lachen ook en zeggen zo van 'jaja' maf kind! Mirte maakte aanstalten om het weer te doen, dus ik 'ehuh'. Begint Tycho ineens: nee Mirte mag je niet doen want dan ga je op de gang! Ik had echt zoiets van HUH maar heb maar even niks gezegd. Natuurlijk doet Mirte het weer dus Tycho pakt haar bij de hand en neemt haar mee de gang op zo op het strafstoeltje, kwam niet meer bij zowat! Niet dat ze lang bleef zitten hoor, na een paar tellen kwam ze weer binnen dus Tycho zegt: nu moet je sorry zeggen en een kusje geven, maar ja dat wil ze natuurlijk niet, sorry zit nog niet in haar repertoire en een kusje aan Tycho op commando, nah. Dus Tycho pakt haar weer bij de hand en neemt haar weer mee naar de gang met de mededeling dat ze sorry moet zeggen  Weer een paar tellen later komt ze terug, toen heb ik Tycho maar uitgeled dat ze nog geen sorry zegt, maar dat ze wel een kusje moet geven. Dat werd dan toch een dikke knuffel en alles was weer goed. Dus ik kan al gemist worden, Tycho voedt Mirte wel even op dus heb ik in wezen nog maar 1 kind om voor te zorgen!

Heerlijk zulke momenten met de kids, dan kan ik echt genieten. Ze spelen ook al zoveel meer samen met elkaar. Gaan hand in hand doen alsof ze boodschappen doen heerlijk!!!

  Voordat we naar Tenerife gingen kwamen we erachter dat mijn paspoort 21 oktober verloopt. En aangezien we 23 oktober met z'n tweetje naar Stockholm gaan moest die wel verlengd worden. Voor de vakantie had Glenn te veel afspraken en kon hij niet een dag vrij nemen dus afgelopen woensdag was dan wel de dag dat het moest gebeuren, want het kost ook nog 10-14 dagen voor het paspoort klaar is. Ik had op internet gekeken waar ik dan naar toe moest en de beste optie is Munchen. Niet naast de deur! Gelukkig gaat er twee keer per dag een rechtstreekse treinverbinding van Heidelberg naar Munchen, dus hoefde ik niet over te stappen. Nadeel is wel dat het drie uur reizen is, en dus ook drie uur terug! Om kwart over 9 ging mijn trein. Glenn had me gedropt in Heidelberg zo kon hij gelijk met mijn laptop naar de apple store, die inmiddels namelijk helemaal niks meer deed, maar daar kom ik straks op terug. De trein had ruim een half uur vertraging wat betekende dat ik om 1 uur in Munchen aankwam. Ik had ook el een metrokaart en ik wist welke lijn ik moest hebben. Dus hup de metro in om drie haltes verder uit te stappen. Bij die halte zit een fotograaf die ook pasfoto's maakt die geschikt zijn voor een NL paspoort, de eisen voor NL zijn namelijk weer anders dan die voor DL. Pasfoto was snel gemaakt dus hup weer de metro in om 1 halte terug weer uit te stappen. Het consulaat was snel gevonden, maar de deur was nog dicht. Ze gingen om 2 uur open en het was 1 minuut voor 2, ambtenaren!! NIet vlak daarna kon ik toch naar binnen en was ik als eerste aan de beurt. Pasfoto was goed, oude paspoort werd ongeldig gemaakt (wilde hem graag houden), aanvraagformulier werd doorgelopen en bewijs dat ik in Eschelbronn woon heb ik afgegeven. Alles was goed en 10 minuten later stond ik weer buiten. En daar moet je dan dat hele eind voor reizen! Ik had nog 1,5 uur voor mijn rechtstreekse verbinding terug ging dus op mijn gemak weer naar het station, wat gegeten en wat rondgelopen. De reis terug verliep rustig, wel weer een half uur vertraging opgelopen. Om half 8 haalde Glenn me weer op met de kinderen in pyjama. Heb bijna de hele dag op mijn gat gezeten en ik was me toch moe! Nu maar hopen dat mijn paspoort op tijd binnen is voor we naar Stockholm willen vertrekken! Zoals gezegd is Glenn naar de apple store gegaan. En wat we al dachten, het moederbord os kapot. Kosten 800-1000 euro!!! Maar, wij hadden het protect care plan en die was nog geldig tot januarie 2011, dus nu kost het ons niks! Over twee weken kunnen we hem weer ophalen en het eerste wat ik dan ga doen is back-ups maken!! De foto's laten nog even op zich wachten tot ik mijn eigen laptop weer terug heb, dus heb geduld

We gaan verder waar we gebleven zijn. Dinsdag 28 september We hadden om 15:00 afgesproken op een strandde in de buurt van Santa Cruz de Tenerife. Jesus had ons de beschrijving gestuurd via internet en omdat we die niet uit konden printen had ik het laatste deel opgeschreven en het plaatje in mijn hoofd geprent. We moesten afrit nummer 5 hebben, maar daar aangekomen begonnen we met afrit 7 en dat liep daarna op. Dus omgekeerd, maar ook op de terugweg geen afslag 5, tenminste die was er wel, maar die ging naar een andere snelweg en daar kwamen we net vandaan. Dus weer omgedraaid en nu gekeken naar de naam waar we er af moesten. Bleek dat ze daar met de op- en afritten bezig waren en dat de hele beschrijving niet meer klopte. Ik Glenn gestuurd daar waar ik dacht dat we heen moesten. We kwamen wel op een strand uit maar niet de goede. Net toen Glenn Jesus wilde bellen, kwam hij aanrijden. Hij had al gedacht toen hij zag dat de route niet klopte dat we bij dit strand zouden zitten! Nu konden we dus achter hem aan rijden, op naar het goede strand. Het strand was heerlijk (zwart zand) en het water niet zo koud. We hebben heerlijk gezwommen en ook Mirte en Tycho konden er geen genoeg van krijgen. Na twee uur zijn we naar hun appartement in Santa Cruz gegaan. Ze hebben drie slaapkamer en een kleine woonkamer. Ze willen wel groter, maar de huizenprijs is daar heel erg duur. We hebben lekker gegeten en de kinderen hebben zich moe gespeeld. WE hadden hun pyjama niet mee, maar voor Mirte wel een korte broek en shirtje en bij Tycho hadden we zijn spijker korte broek uit gedaan. Ze vielen natuurlijk in de auto in slaap en zo konden we ze gelijk naar bed dragen zonder dat we ze nog om moesten kleden. Woensdag 29 september Vandaag hebben we een rondrit gemaakt. We wilden de berg op, en dan niet zozeer naar de top, want dan moet je een dure kabelbaan nemen en je mag toch niet verder naar boven lopen. Maar wel de top van dichterbij bekijken. Helaas was het erg bewolkt, maar we besloten om maar te kijken hoe ver we kwamen. We hebben nog goed weer gehad, want op een gegeven moment zaten alle wolken onder ons en hadden we prachtig weer! Het waaide wel flink, maar ach. We hebben de eilanden La Palma en La Gomera, gezien, wel in de wolken maar ach. Een deel van de route bestond uit een enorme kronkelweg met scherpe haarspeldbochten en erg nauw! Gelukkig was er een klein muurtje want de afgrond was soms erg diep! Ter afsluiting hebben we nog een toetje gehaald bij een tent die Jesus en Auxi ons hadden laten zien en hebben we gezeten bij een speeltuin. BBQ bij het huis en de dag was weer volmaakt. Donderdag 30 september We gingen zwemmen! In Puerto de la Cruz is een heel groot zwembad met wel 7 baden! De entree is niet veel, dus een perfect uitje met de kinderen. Helaas werkte het weer niet echt mee. Het bleef bewolkt en in het begin hadden we zelfs wat spetters regen. Maar we zijn bikkels en gingen zwemmen! Het water was koud!!! Mirte leek echt op mij, stukje er in, snel weer eruit en zo elke keer ene beetje verder. Tycho is een bikkel en duikt er in een keer in! Vooral als je niet bewoog werd het fris en vooral Tycho kreeg het op een gegeven moment echt koud. Dus ik er met hem uit terwijl Glenn en Mirte nog een ander bad gingen uitproberen. een bad bleek warmer te zijn dan alle andere, dus Tycho overgehaald en daar hebben we dus ook nog lol zitten maken. Denk dat we er toch 4 uur binnen geweest. Daarna nog even een ijsje gehaald en wat boodschapjes gedaan. Die avond maakte we het onszelf gemakkelijk door kant en klaar eten in de magnetron te gooien. De dag begon trouwens niet zo leuk! Ik had wat zitten computeren en hem na een tijdje dicht geklapt zoals ik altijd doe. Glenn vroeg wat het weer ging doen dus ik de laptop weer open, maar alles wat ik zag was een zwart scherm! Ik helemaal over de rooie, want ja alle foto's en filmpjes staan er op en (dom dom dom) we hadden nog altijd geen back-ups! Glenn dacht niet dat het de harde schijf was, want dan zou je nog wel beeld hebben. Die avond probeerde Glenn hem nog eens aan te doen, en toen deed hij het gelukkig weer, maar we gebruikten voortaan even Glenn zijn laptop en hielden die van mij dicht! Als we terug zijn maar naar de apple store! Vrijdag 1 oktober We hadden een rustig dagje gepland, beetje opruimen en de koffers pakken want de volgende dag zouden we weer naar huis gaan. Om 4 uur hadden we nog afgesproken met Jesus en Auxi om een ijsje te eten op een plek met een heel mooi uitzicht. Die avond kwamen zij ook in het blauwe huis slapen omdat ze het huis winterklaar gingen maken. Zaterdag 2 oktober Glenn is jarig! En wat gingen we doen, juist vliegen! De tweede keer dat hij met zijn verjaardag in het vliegtuig zit! Ik had een kleinigheidje gekocht op tenerife,had niet zo veel zin om met een cadeau te gaan slepen, die krijgt hij dus nog. We vertrokken om half 8 richting het vliegveld. Er was niet veel verkeer dus om iets over half 9 waren we er al. Glenn ging de auto weg brengen en ik ging met Auxi naar de incheckbalie. Daar zagen we al dat het vliegtuig vertraging had, hoe veel stond er niet! En de incheckbalie was nog helemaal leeg! Bleek dat ze pas een twee uur van tevoren open gaan. Nu was de officiële tijd van vliegen 11:45 dus om 9:45 zou de balie pas open gaan. Ruim een uur wachten dus! Maar ja we stonden nu wel vooraan, dus dat scheelde dan weer. We hebben afscheid genomen van Jesus, Auxi en Cecilia en beloofd dat we een keer terug komen! Het inchecken ging gelukkig vlot, al stonden we natuurlijk in de verkeerde rij! Die was namelijk voor de elite klasse (stond niet van te voren aangegeven) maar omdat wij kinderen bij ons hadden mochten we blijven staan! Alle ander mensen achter ons moesten naar de andere drie rijen toe. WE hadden ook geluk, want we werden ingecheked op een plek met extra beenruimte! En ook nog een achter het schot, dus de kinderen konden voor ons lopen, zonder onze voorburen te storen. De reis verliep dan ook prima, alleen werd Mirte erg moe van geen middagslaapje. Slapen in het vliegtuig daar doet mevrouw niet aan! Toen we op de koffers zaten te wachten lag ze in de buggy snel te slapen, om inde auto naar huis weer helemaal vrolijk en wakker te zijn! Tycho heeft heelijk met zijn autootjes gespeeld en is in de auto pas in slaap gevallen. Hij heeft het er nu nog over dat hij ' naar huis is gevlieg' het vliegen heeft dus zeker indruk gemaakt! Zondag was wasdag en poetsdag om de geur van de katten in de gangen weg te krijgen. Die vinden het niet zo leuk als we weg zijn en maken er dan echt een zooitje van, vooral in de kattenkamer gelukkig! Maandag begon het normale leven weer. Glenn naar zijn werk en Tycho naar kinderharten. De vakantie was in ieder geval geslaagd!!! 

Zaterdag 25 september

 

Zoals gezegd zouden we vandaag het hotel verlaten en naar het blauwe huis in San Juan de la Rambla. Dit huis in van de vader van Jesus en is, je raad het al, blauw. Het ligt vlak aan zee, maar omdat het aan het noorden van het eiland ligt, en dat de ruige kant is, kan je er niet echt zwemmen. De familie gebruikt het als vakantiehuis en wij mogen het deze week dus gebruiken.
Voordat we het hotel verlaten, laten we ons het ontbijt natuurlijk goed smaken. Nadat we de koffers in de auto gezet hebben gaan we nog even zwemmen en drinken we nog een laatste (alcoholvrije) cocktail. Tegen 1 uur vertrekken we naar het blauwe huis, wat een kwartiertje rijden is. Als we daar aankomen zijn Jesus, Auxi en Cecilia er al. Jesus is bezig de bbq aan te steken, maar het is die dag zo vochtig dat het nog wel drie kwartier duurt voordat  het goed brandt. Het is niet zozeer vochtig omdat het regent, maar het is super benauwd en af en toe vallen er een paar dikke druppels. Om een uur of drie kunnen we eten, chorizo, kippenworstjes, karbonaadjes en zwarte worstjes, wat een soort bloedworst is, maar dan zoet. Daarbij eten we aardappels en guacamole. Na het eten laten ze ons een stukje van het dorp zien. Er is die avond feest in het dorp (de enige avond van het jaar) en helaas voor ons is dat feest heel dicht bij het blauwe huis. We zullen die avond dan ook tot diep in de nacht verwend worden met afgrijselijke grafmuziek, eigenlijk mag het de naam muziek niet hebben! Maar goed, we gaan naar een kleine speelplaats en lopen een rondje. Jesus en familie gaan niet lang daarna weer naar huis. We geven de kinderen nog wat te eten, meer voor de routine eigenlijk en stoppen ze dan in bed. Mirte heeft er niet veel zin in, maar na wat extra melk gaat ook zij slapen.
Wij genieten van het uitzicht en het het verkoelende windje bij de schuifdeuren in de woonkamer. Omdat we nu internet hebben en veel zenders op tv, kijken we eerst NL nieuws en dan een Amerikaanse serie.

 

Zondag 26 september

 

De nacht verliep met herrie om te achtergrond, maar gelukkig hebben we wel goed geslapen. Tycho is dan wel twee keer geweest, maar hij durfde niet van zijn bed af, want het was goed donker in zijn kamer. We hadden alle ramen dicht en rolluiken naar beneden gedaan om zo veel mogelijk herrie buiten te sluiten. Na die eerste nacht konden die wel open blijven en zou er meer licht in zijn kamer zijn. We ontbeten rustig en om half 12 kwam Jesus zijn vader ons een bezoek brengen. Hij is een keer in Princeton geweest samen met zijn vrouw en dochter toen Jesus en familie er ook was. We kende hem dus al. Hij had een soort stokbrood voor ons meegenomen, een typisch Canarische saus, witte kaas en een of ander smeerseltje ook typisch voor de Canarische Eilanden. Gelukkig hadden wij ook wat voor hem en zijn vrouw meegenomen, stonden we in ieder geval niet met lege handen! Hij vertelde ook dat  er een wijnkelder in de kelder van het huis was (dat had Jesus ons al laten zien) en vroeg of ij wijn dronken. Ik drink dat dus niet, maar hij had een wijn die ik dan beslist moest proberen, die zou ik vast wel lekker vinden. We zullen het van de week eens proberen,l maar ik heb zo mijn twijfels.
Toen Jesus zijn vader weer weg was, gingen wij ook op pad. We zouden Jesus en familie ontmoeten in Puerto de la Cruz, daar waar ook ons hotel stond. Hij zou ons een andere kant laten zien, de toeristische kant, wat voor mij gewoon te ver lopen was met twee kleine kinderen. We spraken af voor een Duitse bakker (!!!) in een winkelcentrum. Er zitten daar een aantal Duitse bakkers, en er is zelfs een Duitse school en radiozender. Veel Duitsers dus op Tenerife die hier zijn komen wonen. Toen we elkaar gevonden hadden zijn we gaan lunchen bij een Chinees. Ongelooflijk, zitten we twee weken all-in, eten de kinderen bijna niks (behalve dan de toetjes), hebben we geen all-in meer, eten ze alsof hun leven er van af hangt! We hebben dus lekker gegeten en de restjes mee naar huis genomen. Daarna zijn we gaan wandelen langs de vele souvenir winkeltjes. We kwamen langs een megazwembad, wat wel 7 baden telt, waaronder drie voor kinderen, een leuke optie om van de week nog eens heen te gaan. De kinderen hebben wat gespeeld in een speeltuin, we aten nog een ijsje en zijn toen weer terug gelopen. We kochten twee t-shirtjes voor de kinderen, twee badhandoeken en twee jurkjes. Voor we weer naar huis gingen, doken we nog snel een supermarkt in om het een en ander in te slaan.
Toen we thuis waren en de kinderen zo goed als in bed lagen kregen we het bericht dat we er een nichtje bij hebben! De jongste zus van Glenn, Leila en Erik hebben een dochter gekregen genaamd Senna. Ze hadden al een zoon die even oud is als Mirte en nu dus een dochter erbij! Leila, Erik en Alan Gefeliciteerd!!

 

Maandag 27 september

 

Vandaag bezochten we Loro Parque. Een park met niet alleen papegaaien maar vooral veel shows. We zagen 4 verschillenden, zeeleeuwen, papegaaien, dolfijnen (2x) en Orka's (2x) Vooral Tycho keek zijn ogen uit en vond het heel leuk om te zien. Nadat we ze allemaal gezien hadden zei hij zelf dat hij de Orka's nog een keer wilde zien. Was ook wel goed, want daar had ik nog geen foto's kunnen maken. We zaten de eerste keer namelijk nogal dichtbij en dus in de splasch-zone, dus mijn camera had ik maar veilig in de tas gedaan. We werden gelukkig niet echt nat, maar hadden we 10 meter naar echts of links gezeten dan waren we doorweekt geweest, maar ja dat is het risico he dat we namen. We hebben in ieder geval een hele leuke dag gehad en Tycho heeft de hele dag gelopen (ok 10 minuten op de schouders van Glenn) en ze waren beide heel lief. Op weg naar huis zijn ze dan ook als een blok in slaap gevallen. Ze bleven zelfs slapen toen we ze uit de auto haalde! We hebben eerst maar wat te eten op tafel gezet en hebben ze toen wakker gemaakt, wan tja anders zouden ze midden in de nacht wakker worden omdat ze honger hadden en dat wilde we vermijden. Ze hadden wel wat moeite met in slaap komen, vooral Tycho kwam elke keer uit zijn bed, waardoor Mirte ook begon te huilen, maar uitendelijk zijn ze toch lekker gaan slapen en hebben ze dat gedaan tot half 8 in de morgen (Mirte 8 uur).

 

Dinsdag 28 september

 

Vandaag is tot nu toe een relaxed dagje. We hebben het badje gevuld en de kinderen zijn lekker aan het spelen. Vanmiddag hebben we met Jesus en familie afgesproken op een strand aan de zuidkant net onder Santa Cruz de Tenerife. Er is daar een speeltuin en de kinderen kunnen lekker zwemmen en spelen. Daarna gaan we naar hun appartement om wat te relaxen en natuurlijk om te eten. Zo tikken langzaam de dagen van onze vakantie voorbij!

(een verhaal voor wie even tijd heeft!)

 

Vrijdag 17 september

 

Het is de eerste keer dat we met de hele familie vliegen vanaf Frankfurt, Glenn is er al vaker geweest als hij voor zijn werk weg moest, maar ik en de kinderen hadden er nog nooit vanaf gevlogen. Van tevoren hadden we via internet een parkeerplek voor de auto geboekt. Het is stukken goedkoper om met de auto naar het vliegveld te gaan dan met de trein, en ook veel fijner, vooral voor de terugweg! Nu staan we voor 66 euro op een bewaakte parkeerplaats, 5 minuten vanaf het vliegveld. We hadden Tycho al een beetje voorbereid met een boek over wat er allemaal gaat gebeuren als je gaat vliegen.  Natuurlijk, dit was niet de eerste keer dat hij ging vliegen, maar waarschijnlijk wel de eerste keer dat hij zich wat meer bewust is van wat komen gaat.
De rit naar Frankfurt airport ging voorspoedig en omdat we al online ingechecked waren konden we aansluiten bij een kleine rij voor de afgifte van de koffers.  We zijn gelijk door de security heen gegaan, Tycho vond het poortje waar je doorheen moet lopen wel wat eng, maar nadat hij Mirte er vrolijk doorheen had zien lopen naar papa toe, ging hij ook zonder problemen. We hadden nog een klein uurtje voor we aan boord van het vliegtuig konden, dus het boek over vliegen kwam tevoorschijn en zo kon vooral Tycho eens goed het boek en de werkelijkheid vergelijken.
40 minuten voordat we zouden vertrekken mochten we instappen. Er werd omgeroepen dat eerst mensen met kleine kinderen en ouderen die hulp nodig hadden mochten instappen. Nou mooi dat daar niet aan gehouden werd! Wat een verschil met bv Continental, daar werd je echt teruggestuurd als je niet hulpbehoevend was of een kind bij je had! Hier stapte iedereen gewoon in zonder dat er iets van werd gezegd. Maar goed we konden instappen, al was het niet in een vliegtuig, maar in een bus die ons naar het vliegtuig zou brengen. Het vliegtuig stond een eind weg, netjes op een rij met heel wat andere vliegtuigen. We vlogen officieel met Condor, maar hadden een vliegtuig van Whiteair, of zoiets dan, kan de naar niet meer precies herinneren, maar het was iets met White en de stewardessen spraken Portugees!
We hadden wat vertraging omdat we boven Frans grondgebied zouden vliegen, en natuurlijk waren de Fransen weer aan het staken. Maar de vertraging was niet groot en we zouden nog mooi op tijd in Tenerife aankomen. We hadden drie stoelen, de laatste die beschikbaar waren toen we de vlucht boekte, dus helaas Mirte moest op schoot. Gelukkig vond ze dat niet zo erg en is de vlucht aardig goed gegaan, Zelfs het eten ging zonder al te veel geknoei en zonder het morsen van water of cola! Wat ons wel opviel was dat er heel veel oudere mensen in het vliegtuig zaten.
Keurig op tijd kwamen we aan op Tenerife. Omdat de Canarische Eilanden bij Spanje horen hoefde we niet door de paspoortcontrole (in DL trouwens ook niet). Wel moesten we een heel eind lopen, jammer genoeg zonder buggy, die kwam met de koffers mee. Ik wachtte samen met Mirte op de koffers terwijl Glenn met Tycho de auto ging regelen. De koffers waren er redelijk snel en ook het verkrijgen van de auto ging zonder problemen. We hadden Jesus al zien staan met Auxi en Cecilia.. We kennen hun nog uit Leiden. Jesus heeft met Glenn op de kamer gezeten en ze zijn ook twee keer naar Princeton gekomen. Cecilia heeft dezelfde geboortedatum als Mirte, alleen is ze drie jaar ouder. De laatste keer dat we ze in de VS zagen, ruim twee jaar terug, woonde ze nog in NL. Cecilia ging toen naar een kinderdagverblijf en verstond goed Nederlands. Helaas voor ons verstaat ze bijna niks meer, dus moeten we met haar communiceren via haar ouders.
Glenn ging de auto ophalen en ik ging met Auxi mee. Ze hadden twee autozitjes voor ons meegenomen zodat we die niet hoefde te huren, scheelt weer in de kosten. Toen alles goed en wel in de auto zat vertrokken we naar Puerto de la Cruz. We reden achter hun aan, wel zo makkelijk natuurlijk. Omdat in het midden van het eiland een berg is van ruim 3500 m, zijn de hoofdwegen vooral langs de kust. Tycho en Mirte sliepen al snel, het was al een lange dag voor ze. Bij het hotel aangekomen werd Mirte al wakker, maar Tycho hebben we maar in de buggy gezet, arme jongen was helemaal op. Het inchecken ging snel, we kregen een pasje met een foto van Glenn en mij er op. We zitten hier namelijk all-inn en met dat pasje kunnen we alle drankjes halen en eten in het restaurant. Met zijn allen gingen we naar ons appartement met klein keukentje en een aparte slaapkamer. We namen al snel afscheid van Jesus en familie, we waren nogal op en de kinderen wilde ook graag een bed van dichtbij bekijken. We hebben eerst alles verbouwd zodat de kinderbedden in de slaapkamer stonden en onze bedden in de woonkamer, zo hoeven we niet op het zelfde tijdstip als de kinderen naar bed!
Mirte sliep na een flesje melk gelijk en heeft geen moment problemen gehad met slapen. Tycho daarentegen heeft nog geen een nacht door geslapen (we schrijven 24 september) de eerste nacht sliep hij de halve nacht bij ons in bed, de tweede nacht op de slaapbank en vanaf de derde nacht gelukkig wel in zijn eigen bed, maar kwam hij wel minsten 1x per nacht.

 

Zaterdag 18 september

 

Na een wat brakke nacht hebben we eerst lekker ontbeten in het hotel. Het buffet is prima, eieren en alle andere warme dingen die daar bij horen, fruit, broodjes, pannenkoeken, zoete broodjes, cereal, allemaal goedgekeurd. Na het ontbijt belde wel Jesus op dat we klaar waren om af te spreken. We spraken af bij het andere vliegveld van het eiland. Wij waren geland op zuid en deze lag meer noordelijk bij de hoofdstad Santa Cruz de Tenerife. We hadden geen problemen elkaar te vinden en reden weer achter hun aan naar La Laguna, de plaats waar de universiteit is van het eiland. Daar hebben we wat rondgelopen en hebben we een markt bezocht waar ze naast fruit ook met veel zout bestrooide vis en vlees verkochten. Na een eindje gewandeld te hebben gingen we ergens lunchen, Het was inmiddels half 2 en nog niet heel druk in het restaurant dat ze uitgezocht hadden. Blijkbaar is het in het weekend heel druk in de restaurants, iedereen gaat uit lunchen (zo tussen half 2 en 6!) We zaten in een echt Canarisch restaurant waar amper toeristen komen, omdat die gewoon niet op dit soort plekken komen. Ze bestelde wat typische gerechten, zoals chorizoworstjes, een soort brei gemaakt van bloem en spareribs die gekookt zijn i.p.v. gebakken. Het eten was apart maar wel lekker. Ook bestelde ze nog twee toetjes om te proberen, een smaakte een beetje als baklava, maar zag er meer uit als mousse en een chocoladetaartje (die Tycho zich gelijk toe-eigende!) Na deze goede lunch namen we de auto naar een uitkijkpunt waar we La Laguna goed konden zien en ook het noordelijk gelegen vliegveld. Hier stond ook een monument voor de ruim 500 slachtoffers die hier vielen toen op 27 maart 1977 een vliegtuig van KLM en PanAm tegen elkaar botsten. Na dit ongeluk zijn er heel lang geen internationale vluchten meer geland op het noorden. De kinderen hebben er even lekker rond kunnen rennen en hebben dus wat energie kwijt geraakt.
Daarna kwamen we erachter dat de mensen op Tenerife enorme zoetekauwen zijn. We gingen namelijk een toetje halen! We kwamen aan bij een bakker, alleen had deze geen brood maar heel veel gebakjes. Denk dat ze wel keus hadden aan bijna 100 soorten, en daar moet je er dan een van kiezen, onmogelijk gewoon! Ook stonden er taarten in een vitrine, van een normale kinderverjaardagstaart met bv Mickey Mouse tot erotische taarten. We keken echt onze ogen uit!
Na het lekkers op naar een supermarkt. We hadden dan wel all-in, Mirte wil toch nog wat warme melk in de avond en het is toch ook wel fijn om wat te drinken in het appartement te hebben. Na het boodschappen doen namen we afscheid van elkaar. Het was ondertussen al 5 uur en we vonden het wel welletjes. De kinderen vielen in slaap in de auto, zo hebben ze toch nog een klein beetje rust gehad die dag.

 

Zondag 19 september

 

We hadden afgesproken dat Jesus en familie ons om 10 uur op kwamen halen vanaf ons hotel. Zo dus ook gedaan. Vandaag gingen we het westen onderzoeken. Eerst stopte we bij een uitkijkpunt, wat ons een mooi zicht gaf over een deel van de noordkust. Daarna reden we door naar Garachico We hebben een stukje langs de zee gelopen naar een natuurlijke zwemplek tussen de rotsen. Het zijn als waren een paar vingers met zeewater, maar doordat ze afgeschermd zijn door de rotsen is het water daar niet zo wild en kan je daar prima zwammen en als het water wel wat wilder is en de golven dus in die 'vingers' stromen kan je leuk in die golven springen, ideaal dus voor onder andere tieners, maar iets minder voor onze kroost. We reden verder naar het meest westelijke puntje van Tenerife. Het laatste stuk mag je alleen komen als het weer het toe laat. De weg is niet beschermd tegen vallende stenen en heeft een steile afgrond naar beneden. Het westelijke puntje is een geliefd puntje omdat daar bijna altijd de zon schijnt, de zee is helder blauw en je kan er goed vissen. Het was dan ook erg druk. We liepen een rondje en zijn weer teruggereden naar een restaurant om te lunchen. Ditmaal een kiprestaurant. Als vooraf kregen we brood met een smeersel gemaakt van chorizo en hele lekkere kikkererwten. Daarna stukken kip met patat. Erg lekker en echt ook nu, zat het restaurant hartstikke vol en stonden er mensen buiten te wachten. Iedereen at ook hetzelfde, blijkbaar echt de specialiteit van het restaurant.
Na de lunch reden we een klein stukje terug voor....het toetje! Deze zaak was een heel stuk kleiner, wat het kiezen in ieder geval een stuk gemakkelijker maakt! Maar mennn, dat was wel heel erg lekker! En ook hier was het super druk! We aten het toetje in een speeltuin, dus de kinderen konden zich even lekker uitleven. Omdat het al wat aan de late kant begon te worden, besloten we het plan om te gaan zwemmen maar te laten varen en zijn we weer terug naar het hotel gegaan. Jesus en Auxi hebben ons in ieder geval een druk maar leuk weekend bezorgd en ons vooral letterlijk laten proeven van het Canarische leven!

 

Maandag 20 - vrijdag 24 september

 

Een reden dat we naar Tenerife zijn gekomen in niet alleen vakantie. Glenn is de eerste week ook gaan werken samen met Jesus. Dat betekend dus niet al te laat gaan ontbijten zodat we Glenn zo om een uur of 9 gedag kunnen zeggen. Veel eerder is niet wenselijk want dan zou hij in een lange file terechtkomen. Aangezien Glenn de auto nodig heeft om bij de universiteit te komen zit ik met de kinderen min of meer gebonden aan het hotel. We zijn bijna elke morgen een stukje gaan wandelen. Helaas is het centrum van Puerto de la Cruz net wat te ver om dat met de benenwagen te doen met twee kinderen. Te ver weg gaan is geen optie, omdat dan of Tycho niet meer verder wil lopen of Mirte niet meer in de buggy wil (en ook niet wil lopen), nee dank je, liever wat dichter bij 'huis' dan.
Jesus heeft dit hotel in ieder geval prima uitgezocht. Er is een grote overdekte speelplaats met onder andere een ballenbak, wipkippen, speelhuisje en een glijbaan. De kinderen vermaken zich daar dus prima. En ik ook met mijn boek, al moet ik zeggen dat ze wel wat comfortabele stoelen neer hadden kunnen zetten! Verder zijn er vier zwembaden, twee er van zijn diepe baden en met twee kinderen die nog niet alleen kunnen zwemmen is dat niet zo handig in mijn uppie. Tycho kan wel aardig zwemmen met zijn bandjes maar nog niet te lang los. En dan ook nog twee kinderbaden, een groot bad en een kleintje. Allee dat bad is 45 cm diep, lijkt misschien niet zo diep, maar bij Tycho komt het water tot zijn middel en bij Mirte tot haar oksels. Mirte durfde dan ook niet te gaan staan, pas vandaag heeft durfde ze dat en nadat ik ook bij haar bandjes aan had gedaan is ze lekker door het water gaan stappen.
Als Mirte haar middagslaapje doet, is Tycho rustig aan het spelen met puzzels, autootjes en mijn benen, die dienst doen als berg, tunnel of brug.
In de middag eten we warm in het restaurant, wat voor de kinderen meestal inhoudt wat patatjes met vis, kip of ander vlees en niet te vergeten de toetjes! Tycho is gek op het groene ijs (pistache) en Mirte verslind de cakes in een noodtempo! Maar goed dat we hier maar een week zitten, daarna is het echt afkikken!
Vandaag is de laatste dag dat Glenn gaat werken. Morgen gaan we weg uit dit hotel en gaan we naar 'het blauwe huis' Dit huis staat in een dorp niet ver hier vandaan en is van de ouders van Jesus. Ze gebruiken het als een vakantiehuis en wij mogen daar een week zitten. Nog geen idee hoe het er uit zit, maar het schijnt groot genoeg te zijn voor twee families, want de laatste nacht dat wij daar zitten, slapen Jesus, Auxi en Cecilia daar ook. Internet zullen we er niet hebben, dus het volgende verslag komt pas na 2 oktober, de dag dat we weer naar Duitsland vliegen.
Nu gaan we nog even echt genieten van de vakantie en alles wast dit eiland te bieden heeft!

 

*edit* Vrijdagavond 24 september

 

Heb geen kans gezien om te kijken of internet het doe in de lobby van het hotel, maar aangezien Jesus vertelde dat in het blauwe huis internet is, heb ik ook geen moeite meer gedaan. Dit wat je net gelezen hebt heb ik dus in het blauwe huis op internet gezet, grote kans dat er deze week nog wel een verhaal volgt, maar ik beloof dat die dan niet zo lang